Secretary

Sekretarka przekształca hierarchię w miejscu pracy w suchą, niezręczną komedię o kontroli, wstydzie i dziwnych rytuałach, które ludzie budują wokół obu tych kwestii. Naszym zdaniem, jest najsilniejsza, gdy pozostaje mała i precyzyjna, pozwalając dziwności ujawniać się w zwięzłych dialogach i niewygodnych przerwach, a nie w szerokich żartach. Jej ograniczeniem jest to, że sytuacja może wydawać się wąska, ponieważ cały film opiera się na tym samym napięciu między szefem a asystentem. W praktyce nadaje jej to bardzo specyficzną teksturę: niepewną, lekko uprzejmą i ostrzejszą, niż sugeruje jej założenie. Jest bliżej nietypowej komedii niezależnej niż do mainstreamowej farsy biurowej, a ta różnica ma znaczenie. Film odpowiada widzom, którzy potrafią znieść martwe, niezręczne sytuacje bez potrzeby głośnego optymizmu, i pozostaje przy końcowej niezręcznej nucie, zamiast się wygładzać.