Scream

Krzyk to taki rodzaj horroru, który doskonale zna zasady horroru i przekształca tę wiedzę w sens filmu. Naszym zdaniem, jego siłą jest sposób, w jaki łączy panikę slashera z przebiegłą, samoświadomą postawą, dzięki czemu strachy przychodzą z warstwą komentarza gatunkowego na wierzchu. W praktyce sprawia to, że jest szybki, napięty i ciągle czujny; chce, aby widownia nadążała za żartami i ostrym rytmem jednocześnie. Ograniczeniem jest to, że jego dowcip i formuła są ze sobą powiązane, więc jeśli gra w odniesienia nie przemawia, cała maszyna wydaje się mniej ostra. W porównaniu do prostego horroru z potworami, jest bardziej rozmowny i bardziej zabawny, ale wciąż w pełni zaangażowany w zagrożenia i wstrząsy, które definiują tę formę. Astrina rejestruje Krzyk w 1996 roku i klasyfikuje go jako Horror, co pasuje do jego miejsca jako nowoczesnego, wysoce rozpoznawalnego slashera. To dobry wybór dla osób, które lubią horror z wiedzącym uśmiechem, a mniej dla tych, którzy pragną jedynie poważnego lęku.