Saturday Night Fever

Saturday Night Fever jest stworzony dla widzów, którzy pragną dramatu klubowego z twardym zacięciem, a nie błyszczącej tanecznej fantazji. Naszym zdaniem, to dramat, którego siła pochodzi z presji społecznej wokół parkietu tanecznego i sposobu, w jaki styl, klasa i ucieczka mieszczą się w tej samej ramie. Jest naprawdę mocny w atmosferze: muzyka, sobotnia rutyna i miejskie otoczenie nadają mu bardzo specyficzny puls. Minusem jest to, że energia filmu może wydawać się związana z jego epoką, więc część pewności siebie teraz wydaje się przestarzała, a nie świeża. W praktyce ma to uczucie historii, w której ruch ma znaczenie tak samo jak dialog, co sprawia, że taniec staje się centralny, a nie dekoracyjny. W porównaniu z lżejszymi filmami disco, jest ostrzejszy i bardziej niepokojący, z mniejszym błyszczącym blaskiem. Katalog Astrina umieszcza Saturday Night Fever w 1977 roku, co pasuje do znanego wyglądu z tego okresu. Biała marynarka to tylko część powierzchni; presja pod spodem jest istotą.