Rust and Bone

Rust and Bone jest najlepszy, gdy pozostaje fizyczny: uszkodzone ciała, twarde powierzchnie i relacja, która musi żyć w tym uszkodzeniu. Naszym zdaniem, to dramat dla widzów, którzy pragną surowych emocji bez błyszczącego polerowania. Siłą filmu jest sposób, w jaki równoważy delikatność z surowością, dzięki czemu intymność nigdy nie staje się schludna ani sentymentalna. Ma również bardzo konkretną, doświadczoną teksturę, która sprawia, że każda scena wydaje się osadzona. Minusem jest to, że emocjonalna ciężkość może być zbyt duża, jeśli ktoś szuka łatwiejszego seansu. W porównaniu z bardziej konwencjonalnymi dramatami, Rust and Bone jest bardziej szorstki i mniej schludny, co pasuje do jego materiału. To taki film, który pozostaje przy cielesnej stronie odczuć i nie próbuje tego wygładzać.