Rush Hour

Godziny szczytu najlepiej sprawdzają się jako dopracowany silnik akcji z przyjaciółmi: ustawienie jest takie, aby dwóch niedopasowanych policjantów odbijało się od siebie, podczas gdy elementy sztuk walki wciąż się poruszają. Naszym zdaniem, trafia w ten słodki punkt, w którym choreografia walki i komiczny timing wykonują większość pracy, a etykieta akcji z 1998 roku pasuje do tempa filmu. Minusem jest to, że formuła jest bardzo znajoma, więc jeśli atrakcyjność nie leży w głównym duecie i rytmie scen, nie ma zbyt wiele tajemnicy do odkrycia. W praktyce gra jak żywiołowa akcja studia z żartami wplecionymi w pościgi i konfrontacje. Siedzi poniżej twardego końca gatunku i powyżej jednorazowych naśladowców, którzy tylko gonią za tym samym ustawieniem. Godziny szczytu to czysty, przyjazny dla tłumów film akcji, który koncentruje się na czasie, a nie na ciężarze.