Run Lola Run

Biegnij, Lola, biegnij przyciąga uwagę w pierwszej minucie i ciągle o nią prosi, co jest dokładnie powodem, dla którego film wciąż wydaje się świeży. Naszym zdaniem, to ostry film akcji oparty na prędkości, powtórzeniach i wizualnej pilności, a nie na muskularnym spektaklu. Główną siłą jest formalna gra, jaką prowadzi z czasem i pędem, więc nawet proste poruszanie się po miejskim bloku wydaje się naładowane. Minusem jest to, że styl jest tak natarczywy, że brakuje miejsca na oddech; jeśli puls cię nie chwyta, całość może wydawać się nieustępliwa. W praktyce to jeden z tych filmów, w których montaż, dźwięk i tempo wykonują tyle samo pracy, co fabuła. W porównaniu z bardziej konwencjonalnymi tytułami akcji, jest chudszy, dziwniejszy i bardziej zabawny w kwestii struktury. Film z 1998 roku jest najlepszy dla widzów, którzy lubią pęd jako wybór projektowy, a nie tylko jako hałas, a zakończenie przychodzi szybko, ponieważ cała idea jest tak zbudowana.