Roma

Roma jest stworzona do cierpliwego oglądania i wymaga uwagi na codzienne życie, a nie na fabularne mechanizmy. Naszym zdaniem jej prawdziwą siłą jest prostota obserwacji: domowe rutyny, hałas uliczny, małe społeczne napięcia i pamięć o czasie, która wydaje się przeżyta. To nadaje jej cichą siłę, której wiele dramatów nigdy nie osiąga. Kosztem jest cierpliwość, ponieważ film nie spieszy się, aby się wyjaśnić ani gonić za schludnym dramatycznym zwrotem akcji. W praktyce wydaje się intymny, starannie skomponowany i emocjonalnie powściągliwy, z momentami, które działają, ponieważ nie są wymuszane. Odróżnia się od konwencjonalnego dramatu prestiżowego, ufając teksturze bardziej niż incydentowi. Widzowie, którzy lubią szczegóły, atmosferę i powolne emocjonalne budowanie, znajdą tu wiele; ci, którzy czekają na konwencjonalny łuk fabularny, mogą uznać go za odległy. Roma to jeden z tych filmów, w których zwyczajne życie staje się całym tematem.