Psycho

Psycho to dramat, który udowadnia, jak daleko może sięgać napięcie, gdy film utrzymuje swoje sztuczki w prostocie i kontroluje nastrój. Naszym zdaniem pozostaje on kamieniem milowym w kategorii psychologicznych thrillerów, mimo że katalog nazywa go dramatem, ponieważ nerwowe tempo i ostre wybory wizualne to to, co ludzie zapamiętują. Jego dużą siłą jest sposób, w jaki buduje niepokój z zwykłych przestrzeni i małych zmian w zachowaniu. W zamian jest staroświecki w stylu i może wydawać się powściągliwy dla widzów oczekujących nowoczesnych rytmów horroru. W praktyce Psycho jest zwięzły, napięty i bardzo przemyślany, z niewielką ilością zmarnowanego ruchu. Przewyższa rutynowy dramat gatunkowy i wciąż wydaje się punktem odniesienia, a nie reliktem. Naszym zdaniem nagradza każdego, kto interesuje się klasycznym napięciem, ale nie kogoś, kto szuka szybkiego szoku zamiast cierpliwego budowania napięcia.