Pride

Duma wyróżnia się połączeniem historii pracy z queerową solidarnością, zamiast traktować którąkolwiek z nich jako przypis. Naszym zdaniem, jest to mocne dopasowanie dla widzów, którzy chcą biografii, która wydaje się społeczna i zbiorowa, a nie tylko skoncentrowana na jednej bohaterze. Najlepszą rzeczą w tym jest poczucie presji społeczności zmieniającej się w czasie rzeczywistym, z komedią i ciepłem, które ułatwiają życie w polityce. Jej wadą jest to, że energia tłumu i pozytywny kształt mogą złagodzić ostrzejsze krawędzie, więc może wydawać się szeroka tam, gdzie twardsza dramatyzacja wniknęłaby głębiej. W praktyce gra jak historia zespołowa z wyraźnym moralnym pulsem, co nadaje jej niezwykłą stabilność. W porównaniu z bardziej formalnymi biografiami, Duma mniej interesuje się tworzeniem pomników, a bardziej wspólnym działaniem, a data 2014 roku umieszcza ją wśród bardziej przystępnych dramatów historycznych tego rodzaju.