Poolman

Poolman ma klimat niechlujnej, postmodernistycznej komedii, która chce dryfować bardziej niż prowadzić. Naszym zdaniem, jego główną atrakcją jest ekscentryczna postać w centrum oraz sposób, w jaki film skłania się ku sennemu, nasłonecznionemu absurdowi zamiast schludnego planowania. Minusem jest to, że luz może być odczytywany jako niedbałość, a żart filmu może zacząć wydawać się prywatnym riffem, który sięga za daleko. W praktyce przypomina wędrówkę: częściowo parodia detektywistyczna, częściowo komedia spotkań, z wieloma poluzowanymi śrubami w środku. W porównaniu do czystszych komedii studia, jest bardziej chaotyczny i bardziej idiosynkratyczny; w porównaniu do prawdziwego neo-noir pastiszu, jest mniej zdyscyplinowany. Poolman jest dla widzów, którzy potrafią cieszyć się filmem, który wciąż wędruje, udając, że nie obchodzi go, gdzie się skończy.