Pixote

Pixote uderza najmocniej jako kino kryminalne o dzieciach uwięzionych w przemocy, a nie jako łatwe tło społeczne. Naszym zdaniem wyróżnia się surowością tej perspektywy: świat przestępczy ukazany jest na poziomie ulicy, bez żadnego wygładzenia. To największa siła filmu, a jednocześnie jego najtrudniejsze wymaganie, ponieważ materiał jest bezlitosny i pozostawia mało miejsca na komfort. W praktyce powinien być odczuwany jako napięty, pod presją i moralnie ciężki, rodzaj filmu, który zostaje z widzem, ponieważ odmawia uporządkowania się. Wśród filmów kryminalnych znajduje się bliżej surowego, społeczno-realistycznego końca niż końca rozrywkowego, i to właśnie dlatego ma znaczenie. Ludzie szukający czystej jazdy gatunkowej powinni go pominąć; ludzie, którzy chcą ostrego dramatu kryminalnego z ludzkim kosztem, będą wiedzieć, dlaczego jest tak szanowany. Etykieta katalogowa z 1980 roku pasuje do filmu, który nie stara się być łatwy do oglądania.