Pi

Pi wymaga uwagi tak, jak problem matematyczny: jest napięty, wąski i najszczęśliwszy, gdy może pozostać w jednym umyśle. Naszym zdaniem, ta intensywność jest celem, a film ma ostry, niespokojny puls. Jest naprawdę dobry w przekształcaniu obsesji w atmosferę, z czarno-białym wyglądem, nerwowym tempem i prywatną logiką, które wszystkie działają w tym samym kierunku. Minusem jest to, że jego surowy styl może wydawać się szorstki, jeśli chcesz ciepła postaci lub przestrzeni do oddychania. W praktyce to bliskie, niespokojne kino, pełne krążących myśli i presji, a nie komfortu. W porównaniu z szerszymi dramatami psychologicznymi, Pi jest znacznie bardziej manierystyczny i celowo zamknięty. Pasuje do widzów, którzy lubią pędzące, obsesyjne filmy, i pozostawia bardzo mało miękkości w rezerwie.