Philomena

Philomena przekształca prywatne poszukiwania w spokojny, ludzki dramat o wierze, wstydzie i długim cieniu instytucjonalnej okrucieństwa. Naszym zdaniem, jej najlepszą cechą jest równowaga między żalem a suchym dowcipem, dzięki czemu historia nigdy nie staje się wykładem ani nie wpada w przygnębienie. Wymiana polega na tym, że film pozostaje skromny w skali; działa poprzez rozmowę, pamięć i małe zwroty, a nie wielką siłę wizualną. W praktyce nadaje mu to cichy, niemal konwersacyjny rytm, z miejscem na złość, ale także na powściągliwość. Wśród filmów biograficznych, Philomena jest bliżej dramatu prowadzonego przez postacie niż prestiżowego spektaklu, a ta prostota jest częścią jej uroku. To taki film, który nagradza uwagę na ton, a zakończenie zostawia cię z ludzkim kosztem, a nie jakimkolwiek schludnym zwycięstwem.