Persona

Persona wymaga bliskiej uwagi, ponieważ jest mniej prostą opowieścią, a bardziej surowym dramatem o tożsamości, milczeniu i dziwnej przestrzeni między dwiema osobami. Naszym zdaniem, jego wielkość pochodzi z tego, jak mało potrzebuje: twarzy, pauz i presji spojrzenia, aby czuć się niepokojąco i kompletnie. Wada jest wystarczająco oczywista, ponieważ nie jest to film dla nikogo, kto pragnie łatwej fabuły lub emocjonalnego wsparcia. W praktyce może wydawać się oszczędny, surowy i intensywnie kontrolowany, z każdą zmianą spojrzenia wykonującą prawdziwą pracę. W porównaniu z zwykłymi dramatami, jest znacznie mniej zainteresowany wyjaśnieniem niż niepokojem i formą. Persona to jeden z tych filmów, w których styl jest tematem, a koncentracja, jakiej wymaga, jest częścią sensu.