Paris, Texas

Paryż, Teksas to film drogi, który zwalnia w kierunku dramatu rodzinnego, co nadaje mu bardzo wyraźny kształt. Naszym zdaniem jego siłą jest cierpliwa, otwarta przestrzeń, jaką daje ciszy, krajobrazowi i uszkodzonym relacjom; mniej chodzi o zwroty akcji, a bardziej o nastrój i sposób, w jaki ludzie stają naprzeciwko siebie po rozstaniu. Wymiana to tempo: jeśli ktoś oczekuje czystych zwrotów akcji lub ciągłego ruchu, ten film może wydawać się zredukowany do kości. W praktyce wymaga uwagi na małe gesty i długie pauzy, co jest dokładnie tam, gdzie żyje jego uczucie. W porównaniu do zwykłych dramatów jest cichszy i bardziej oszczędny, bliżej medytacji niż do zapracowanej maszyny fabularnej. Paryż, Teksas pasuje do widzów, którzy lubią filmy, które oddychają i nie mają nic przeciwko czekaniu, aż scena się ustabilizuje, zanim powie to, co naprawdę ma do powiedzenia.