Panther

Panther to dramat, który opiera się na ruchu politycznym i dużej ilości rozmów o organizacji, więc jego energia pochodzi zarówno z idei, jak i z postaci. Naszym zdaniem, czyni to film interesującym, gdy mapuje ruch, a mniej satysfakcjonującym, gdy musi dźwigać emocjonalny ciężar samodzielnie. Słabość jest oczywista: jeśli materiał cię nie wciągnie, gęstość może wydawać się ciężka, a nie pilna. W praktyce przypomina poważne kino z agendą, z silnym kontekstem historycznym i dużą ilością informacji do przyswojenia. W porównaniu z dramatami bardziej skupionymi na postaciach, bardziej chodzi o zbiorowy cel, a mniej o intymny dramat. Panther najbardziej przypadnie do gustu widzom, którzy chcą najpierw historii politycznej, a potem osobistej, i nie jest to najlepszy wybór dla kogoś, kto szuka łagodniejszego, bardziej prywatnego filmu.