Ordet

Ordet wymaga cierpliwego oglądania, a ta cierpliwość zwraca się rzadkim formalnym spokojem i duchową siłą. Naszym zdaniem, jego wielkość polega na tym, jak proste sceny, długie cisze i powściągliwe występy budują poczucie wiary pod presją, nie stając się przy tym teatralne ani dekoracyjne. Minusem jest oczywisty: to powolne, surowe kino, a każdy, kto pragnie szybkości, łatwego uwolnienia lub schludnych sentymentów, może się od niego odwrócić. W praktyce wydaje się oszczędne i precyzyjne, z każdą pauzą nadającą ciężar. W porównaniu z innymi dramatami, stoi bliżej poważnego teatru kameralnego niż zwykłego melodramatu, co wyjaśnia jego silną reputację. Data 1955 umieszcza go w starszej tradycji moralnego i religijnego filmowania, które nie interesuje się byciem gładkim. Ordet jest dla widzów, którzy akceptują bezruch i uwagę jako część nagrody, i nie jest przeznaczone do swobodnego oglądania w tle.