Onibaba

Onibaba to dramat historyczny, który wykorzystuje niemal nagą scenografię i cierpliwe tempo, aby strach stał się namacalny. Naszym zdaniem, jego siłą jest sposób, w jaki zamienia tereny podmokłe, maski i ciszę w część dramatu, a nie tylko tło. Kosztem jest cierpliwość: nie spieszy się, a jego napięcie rośnie z powtarzających się spojrzeń, pauz i małych ruchów. W praktyce wydaje się oszczędny i zakorzeniony w atmosferze, z surowością, która utrzymuje się po napisach końcowych. W porównaniu z bardziej wyjaśniającymi dramatami historycznymi, Onibaba jest szczuplejszy i bardziej elementarny, bliższy ludowemu koszmarowi niż kostiumowemu dziełu. To czyni go szczególnie mocnym dla widzów, którzy cenią nastrój, teksturę i niejednoznaczność. Data 1964 pasuje do filmu, który wciąż wydaje się surowy i kontrolowany, a nie dekoracyjny.