One Wonderful Sunday

Jedna Wspaniała Niedziela to dramat, który odnajduje ciężar w zwykłym dniu i przekształca tę skromną skalę w uczucie. Naszym zdaniem, ta powściągliwość to jego wielka siła: nie naciska mocno, ale ciągle gromadzi małe ludzkie momenty, aż stają się istotne. Wada jest również prosta, ponieważ cichy dramat niewiele daje tym, którzy pragną fabularnych mechanizmów lub ciągłego ruchu. W praktyce wydaje się cierpliwy, bliski i zbudowany z spojrzeń, pauz i tekstury upływającego czasu. Jedna Wspaniała Niedziela znajduje się blisko szczytu refleksyjnego dramatu powojennego, gdzie nastrój i szczegóły mają większe znaczenie niż fabuła. Nie jest dla widzów goniących za akcją; jest dla ludzi, którzy potrafią pozostać z delikatnym filmem i pozwolić mu oddychać.