Once

Once opiera się na małych, prostych momentach: piosenkach w pokoju, rozmowach na poziomie ulicy i niezręcznej szczerości, która może istnieć w skromnej historii miłosnej. Naszym zdaniem ta prostota jest jego siłą, ponieważ film nigdy nie stara się być większy niż uczucia, które niesie. Wymiana to skala; jeśli ktoś chce szerokiego dramatu lub zajętej fabuły, to będzie się wydawać oszczędne. W praktyce gra jak delikatny, intymny utwór, który ufa występowi i muzyce bardziej niż spektaklowi. Dobrze wypada ponad zwykłą romantykę jako produkt i bliżej starannie wykonanego dramatu kameralnego. Najlepiej nadaje się dla widzów, którzy lubią opowiadanie prowadzone przez muzykę i emocjonalny powściągliwość, a nie dla osób, które chcą dużej, zajętej narracji. Etykieta dramatu z 2006 roku w katalogu Astriny pasuje do filmu, który trzyma wszystko blisko ciała i głosu.