O.G.

O.G. to dramat więzienny, co oznacza, że film żyje lub umiera w zależności od tego, czy potrafi sprawić, by odosobnienie wydawało się konkretne, a nie ogólne. Naszym zdaniem, jego atrakcyjność tkwi głównie w trudnej, zamkniętej rutynie życia więziennego i moralnej presji, która się z tym wiąże. Minusem jest to, co jest znane w tym gatunku: gdy ściany i zasady są ustalone, film nadal musi znaleźć wystarczającą różnorodność, aby utrzymać napięcie przed spłaszczeniem. W praktyce tego rodzaju historia ma tendencję do bycia ciasną, przepełnioną rozmowami i zależną od głównej roli, która wypełnia przestrzeń. W porównaniu z większymi filmami więziennymi, wydaje się mniejsza i bardziej skoncentrowana, z mniejszym zainteresowaniem spektaklem niż postacią pod presją. To wąskie skupienie może być skuteczne, ale oznacza również, że sufit jest ustalany przez to, ile ciężaru dramat może faktycznie unieść.