My Uncle Antoine

Mój wujek Antoine to wiejska opowieść o dorastaniu, która skupia swoją energię na miejscu, pogodzie i niepewnym przejściu z dzieciństwa. Naszym zdaniem, jego wielką siłą jest to, jak w pełni przekształca małą społeczność w całkowity emocjonalny świat, w którym codzienna praca, rodzinne rutyny i lokalne napięcia prowadzą fabułę. To taki film, w którym gesty, spojrzenia i cisza mają znaczenie równie wielkie jak dialog, co nadaje mu prawdziwej wagi. W zamian porusza się cicho i wymaga uwagi na szczegóły, a nie na zwroty akcji. W praktyce wydaje się intymny, obserwacyjny i zakorzeniony w kanadyjskim życiu prowincjonalnym, co sprawia, że wyróżnia się na tle głośniejszych, bardziej wydarzeniowych dramatów. Data 1971 roku umieszcza go w okresie, gdy krajowe kino znajdowało swój głos, a ten film zestarzał się jako poważny, trwały przykład tego. Jest dla widzów, którzy cenią ludzki wymiar i cierpliwość, a nie dla tych, którzy oczekują szybkości lub spektaklu.