My Darling Clementine

Mój kochany Clementine to jeden z tych dramatów, które pozostają w pamięci, ponieważ ufa ciszy, twarzom i przestrzeni bardziej niż wyjaśnieniu. Naszym zdaniem, wpisuje się w klasyczną amerykańską tradycję westernu, ale jego wartość nie tkwi tylko w scenerii; chodzi o to, jak pozwala pogodzie, odległości i powściągliwości kształtować nastrój. Siłą filmu jest jego spokojna kontrola: sceny oddychają, gesty mają znaczenie, a emocjonalna linia nigdy nie musi krzyczeć. Wadą jest również część tego starego stylu, ponieważ niektórzy widzowie uznają tempo za zamierzone, a uczucia za powściągnięte. W praktyce wydaje się wyważony i klarowny, a nie zajęty, z silnym poczuciem miejsca. W porównaniu z bardziej nowoczesnymi westernami, jest mniej efektowny i bardziej precyzyjny w kwestii nastroju i moralnego ciężaru. Mój kochany Clementine jest dla ludzi, którzy lubią swoje dramaty oszczędne i klasyczne, a data 1946 tylko podkreśla, jak mocno należy do tej tradycji.