Murina

Murina prosi o cierpliwość, ale dobrze ją wykorzystuje: film opiera się na małych napięciach, bliskiej obserwacji i presji zamkniętej rodziny. Naszym zdaniem jego siłą jest sposób, w jaki pozwala na budowanie uczuć bez nadmiernego nacisku, dzięki czemu dramat pozostaje napięty, nawet gdy na powierzchni wydaje się, że niewiele się dzieje. Oznacza to również, że nie jest stworzony dla widzów, którzy oczekują szybkich zwrotów akcji lub szerokiego emocjonalnego uwolnienia. W praktyce wydaje się intymny i czujny, z kamerą blisko ludzi, a nie wydarzeń. Wśród dramatów plasuje się wśród cichszych, bardziej naturalistycznych dzieł, a nie wśród błyszczących lub wysokokonceptualnych. Odpowiada widzom, którzy potrafią usiedzieć w ciszy, gestach i niepokoju, i pozostaje satysfakcjonujący, gdy ta powolna presja jest tym, czego oczekujesz od dramatu.