Mile 22

Mile 22 wymaga cierpliwości z powodu swojej poszarpanej, ręcznej intensywności i jest skierowany do widzów akcji, którzy wolą stałą presję niż elegancję. Naszym zdaniem, jego siłą jest twarde, bezdechowe tempo: film ciągle się porusza, tnie i zapełnia kadr, przez co misja wydaje się niestabilna od samego początku. Wadą jest to, że ten styl może sprawić, że postacie i geografia będą nieostre, a fabuła ma tendencję do bycia siłą, a nie kształtem. W praktyce jest napięty, szorstki i niespokojny, z nerwowym pchnięciem do przodu, które nigdy nie osiada w komforcie. W porównaniu z czystszymi filmami szpiegowskimi, Mile 22 jest bardziej szorstki i klaustrofobiczny, niemal alergiczny na spokój. Liczba 22 w tytule to tylko część nazwy, a prawdziwą tożsamością filmu jest ten styl z gołymi pięściami, przeciążony.