Midsommar

Midsommar opiera się na horrorze w świetle dziennym, gdzie jasne otoczenie sprawia, że każdy rytuał i twarz wydają się odsłonięte zamiast ukryte. Naszym zdaniem, to jego najostrzejszy trik: film wykorzystuje otwartą przestrzeń, kwiaty i białą tkaninę, aby uczynić lęk publicznym i nieuniknionym. Minusem jest to, że wymaga cierpliwości w kwestii nastroju, przestrzeni i symboliki; jeśli ktoś szuka prostego straszaka, to jest to niewłaściwa półka. W praktyce porusza się z wolnym, przemyślanym naciskiem, a nie szybkim szokiem, więc atmosfera wykonuje większość pracy. Wśród nowoczesnych filmów grozy jest bliżej psychologicznego niepokoju niż do spektaklu pełnego krwi, nawet gdy obrazy stają się trudne do wymazania. Midsommar jest dla widzów, którzy lubią, aby horror siedział w pokoju i tam pozostawał, a nie dla tych, którzy chcą, aby fabuła pędziła prosto do następnego skoku.