Marley & Me

Marley i ja najlepiej sprawdza się jako dramat domowy o tym, jak rodzina zmienia się wokół psa, a nie jako schludna historia o zwierzętach. Naszym zdaniem ma prostą emocjonalną siłę łzawca, który koncentruje się na zwyczajnym życiu: spacerach, bałaganie, nawykach, żalu i sposobie, w jaki uczucie sprawia, że dom wydaje się zatłoczony w dobry sposób. Jego siłą jest to, że traktuje psa jako część rodziny, a nie jako chwyt, więc sentyment trafia bez większego polerowania. Wadą jest to samo: jeśli ten materiał nie porusza kogoś, nie ma zbyt wielu formalnych sztuczek, na które można by liczyć. W praktyce jest to proste, sentymentalne widowisko z niewielką odległością. W porównaniu z czystszymi dramatami rodzinnymi, jest łagodniejsze i bardziej otwarcie zaprojektowane na łzy. Pasuje do widzów, którzy chcą bezpośredniego melodramatu, i nie pozostawia miejsca na ironię.