Make Way for Tomorrow

Make Way for Tomorrow prosi o cierpliwość, a tę cierpliwość wykorzystuje, aby zadać mocny, cichy emocjonalny cios. Naszym zdaniem, to rodzaj dramatu, który czerpie swoją siłę z zwykłej rozmowy, domowej rutyny i powolnego zażenowania związanym z byciem traktowanym jak niedogodność. To, co robi szczególnie dobrze, to pozwala małym gestom i milczeniom nieść ciężar, więc uczucie pochodzi z zachowań, a nie z przemówień. Wada jest prosta: jeśli ktoś oczekuje ruchu lub mechaniki fabularnej, to będzie się wydawać bardzo skromne. W praktyce jest to powściągliwy film, oparty na obserwacji i dyskomforcie, a ta prostota czyni go surowszym niż melodramatyczny żal. Make Way for Tomorrow plasuje się wśród wielkich starych dramatów rodzinnych, ale wydaje się niezwykle niesentymentalny jak na swój wiek. Jest dla widzów, którzy potrafią znieść smutek, który nigdy się nie ogłasza, i pozostaje z nimi, ponieważ nigdy nie prosi o litość.