Maestro

Maestro opiera się na szczegółach występu, a nie na zwykłej formule biograficznej o wzlotach i upadkach. Naszym zdaniem, to biografia, która najbardziej dba o dyscyplinę, małżeństwo i napięcie życia artystycznego, więc najbardziej przypadnie do gustu widzom, którzy wolą dorosłą, kontrolowaną dramatykę niż szeroką inspirację. Najsilniejszą stroną jest uwaga poświęcona zachowaniu, gestom i sposobowi, w jaki kamera zatrzymuje się na próbach i domowych napięciach. Minusem jest ta sama powaga: może wydawać się kontrolowana do granic rezerwy, a niektórzy widzowie będą pragnęli większego emocjonalnego uwolnienia. W praktyce wymaga cierpliwości i nagradza małe zmiany w tonie, a nie wielkie zwroty akcji. W porównaniu z czystszymi biografiami prestiżowymi, Maestro mniej koncentruje się na kamieniach milowych kariery, a bardziej na kosztach życia publicznego. To sprawia, że wydaje się formalne, ale nie puste.