Love, Simon

Love, Simon nadaje komedii młodzieżowej łagodniejsze oblicze, wykorzystując szkolne niezręczności i romans, nie zamieniając żadnego z nich w żart kosztem głównego bohatera. Naszym zdaniem to, co robi dobrze, to utrzymanie ciepłego i bezpośredniego tonu, jednocześnie grając jako prawdziwa komedia studia, a nie wykład czy specjalny przypadek. Jego największą siłą jest emocjonalna klarowność: film dokładnie wie, jakiego rodzaju historią o dorastaniu jest, i utrzymuje przyjaźnie, reakcje rodzinne i romans łatwe do śledzenia. Minusem jest to, że ten czysty, pozytywny kształt sprawia, że jest dość znajomy jako dzieło gatunkowe. W praktyce jest jasny, wypolerowany i ma być przyjemny w odbiorze, z komedią blisko emocjonalnego łuku, zamiast go podważać. W porównaniu z bardziej szorstkimi komediami młodzieżowymi, jest łagodniejszy i bardziej otwarcie sentymentalny; to zarówno jego urok, jak i sufit. Odpowiada widzom, którzy chcą mainstreamowego romansu młodzieżowego z życzliwością w centrum, a dla osób szukających ostrzejszych krawędzi może wydawać się zbyt schludny.