Life of Pi

Życie Pi wymaga cierpliwego oglądania, ponieważ jego siła pochodzi z obrazu, rytmu i powolnego budowania napięcia, a nie z ciągłych incydentów. Naszym zdaniem, jest najlepsze, gdy przekształca przetrwanie w coś żywego i wizualnego, z wodą, światłem i kolorem, które wykonują tyle samo pracy co dialog. Oczywistym ograniczeniem jest to, że historia może wydawać się celowo ukształtowana, niemal jak wypolerowana przypowieść, więc emocjonalny efekt zależy od tego, czy ten styl trafia do widza. W praktyce jest to spokojny, ale czujny film, bardziej medytacyjny niż chaotyczny, z długimi fragmentami, które nagradzają uwagę na fakturę i kompozycję. W porównaniu do innych filmów przygodowych, mniej chodzi o łańcuchy akcji, a bardziej o uczucie dryfowania z kimś, a następnie powrotu do zachwytu. Katalog Astrina klasyfikuje Życie Pi jako Przygodę, co pasuje do filmu, którego atrakcyjność pochodzi z utrzymanego nastroju tak samo jak z ruchu.