Let Me In

Let Me In to ponury dramat dla widzów, którzy potrafią znieść samotność, dziecięcy strach i powolne napięcie opowieści, która nigdy się nie spieszy. Naszym zdaniem, jego najsilniejszą cechą jest nastrój: film pozostaje cichy, zimny i emocjonalnie kontrolowany, a ta powściągliwość nadaje mu prawdziwą wagę. Koszt tego podejścia to cierpliwość, ponieważ wymaga uwagi na pauzy, twarze i małe gesty zamiast szybkich zwrotów akcji. W praktyce wydaje się intymny i napięty jednocześnie, bardziej zainteresowany uszkodzonymi uczuciami niż oczywistymi szokami. W porównaniu z szerszymi filmami o wampirach, mniej chodzi o sztuczki gatunkowe, a bardziej o to, jak izolacja zmienia ludzi. To sprawia, że lepiej pasuje do widzów, którzy pragną ponurego dramatu z horrorem w tle, niż do tych, którzy oczekują szybkich emocji. Let Me In znajduje się na smutnym, poważnym końcu opowieści o wampirach, a data z 2010 roku pasuje do tego ciemniejszego nowoczesnego okresu.