Kwaidan

Kwaidan wymaga cierpliwości, a według naszej oceny ta cierpliwość jest nagradzana jednymi z najbardziej uderzających obrazów opowieści o duchach w kinie. To dramat ukształtowany jako cztery nadprzyrodzone opowieści, zbudowany z malowanych scenografii, przemyślanej ruchomości i długich odcinków, w których cisza ma znaczenie równie wielkie jak mowa. Siłą jest wizualna kontrola: każda opowieść wydaje się starannie skomponowana, z kolorem, przestrzenią i dźwiękiem współpracującymi ze sobą, a nie konkurującymi. Wymiana polega na tym, że porusza się powoli i utrzymuje emocjonalny dystans, więc każdy, kto pragnie szybkiego horroru lub zwartej fabuły, może uznać to za odległe. W praktyce wydaje się ceremonialne, a nie swobodne, jak film, który chce być oglądany z pełną uwagą na projekt i nastrój. Kwaidan przewyższa większość antologii horroru czystą elegancją i nie stara się być nowoczesną maszyną strachu.