Koyaanisqatsi

Koyaanisqatsi wymaga innego rodzaju oglądania, i to właśnie sprawia, że się wyróżnia. Naszym zdaniem, ten dokument jest dla ludzi, którzy potrafią oglądać obrazy i strukturę bez potrzeby dialogu lub konwencjonalnej fabuły, aby je ze sobą połączyć. Jego siłą jest sposób, w jaki przekształca rytm, montaż i skalę obrazu w całą argumentację filmu. Minusem jest również oczywisty: jeśli potrzebujesz narracji, postaci lub wyjaśniającej struktury, to będzie wydawać się surowe, a może nawet karcące. W praktyce jest to film, z którym należy usiąść, a nie przeskakiwać, ponieważ jego siła pochodzi z akumulacji, a nie z fabuły. Koyaanisqatsi stoi z dala od zwykłego dokumentu i fikcji, bliżej terytorium filmu eseistycznego niż reportażu. Nagradza cierpliwość i gotowość do pozwolenia, aby sekwencja obrazów myślała za nas.