Juno

Juno czerpie swoją siłę z dialogu: scenariusz wciąż znajduje suche, szybkie sposoby, aby mała historia o dorastaniu wydawała się ostra, a nie sentymentalna. Naszym zdaniem, to komedia, która działa najlepiej, gdy dialogi są zwinne, a postacie wydają się dziwnie konkretne, a nie wygładzone do łatwych typów. Jej ograniczenie jest również częścią formatu; dowcip może sprawić, że emocjonalne części wydają się nieco zapakowane, jeśli ton nie ustabilizuje się w pełni. W praktyce jest szybka, rozmowna i zbudowana wokół timingów scenicznych bardziej niż zaskoczeń fabularnych. W porównaniu z szerszymi komediami studia, jest bardziej literacka i bardziej kontrolowana, dlatego ludzie pamiętają jej głos, gdy szczegóły się zacierają. Pasuje do osób, które lubią komedię opartą na dialogu, a jest mniej przekonująca, gdy traktowana jest jako duże emocjonalne oświadczenie zamiast ostrego, zwięzłego.