Julieta

Julieta redukuje dramat do żalu, pamięci i codziennej pracy nad życiem z oboma, co jest jej najsilniejszą stroną. Naszym zdaniem, to powściągnięcie jest kluczowe: film ufa ciszy, twarzom i małym zmianom w uczuciach zamiast dążyć do wielkich dramatycznych pokazów. Wada jest również oczywista — wymaga cierpliwości, a każdy, kto pragnie szybkiego rozwoju fabuły, poczuje spokojną powierzchnię filmu jako ograniczenie. W praktyce gra z bardzo kontrolowanym rytmem, gdzie sceny budują się poprzez wstrzymane informacje i emocjonalne napięcie, a nie przez ekspozycję. W porównaniu z szerszymi dramatami, Julieta jest bardziej precyzyjna i mniej hałaśliwa, co sprawia, że wydaje się stworzona dla widzów, którzy cenią sobie staranne, dorosłe opowiadanie. To nie jest sentymentalny kawałek pocieszenia i nie stara się nim być; interesuje nas, jak mało ruchu może wciąż nieść ze sobą dużo bólu.