Ikiru

Ikiru prosi o cierpliwość, ponieważ przekształca małe biurowe życie w proste, ale niszczące studium tego, co to znaczy w końcu żyć z celem. Naszym zdaniem, jego największą siłą jest moralna klarowność bez sentymentalizmu: przygląda się rutynie, biurokracji i śmiertelności, utrzymując emocje w ludzkim, a nie przesadzonym wymiarze. Film jest cichy w swoim ruchu, ale każdy gest wydaje się obciążony, więc nawet proste sceny niosą ze sobą prawdziwe napięcie. Jego wadą jest głównie celowy rytm, który może wydawać się bardzo oszczędny, jeśli ktoś oczekuje zwrotów akcji lub powierzchownej ekscytacji. W praktyce działa jak powolne gromadzenie znaczenia, gdzie codzienne szczegóły mają coraz większe znaczenie. W porównaniu z innymi dramatami, Ikiru mniej koncentruje się na mechanice fabuły, a bardziej na sumieniu i czasie. To dramat z 1952 roku, po który wiele osób sięga, gdy chce zobaczyć Kurosawę w jego najbardziej bezpośredniej i najbardziej ludzkiej formie.