I, Daniel Blake

I, Daniel Blake to dramat społeczno-realistyczny dla widzów, którzy chcą filmu opartego na instytucjach, papierkowej robocie i codziennym znoju bycia zawodzonym przez systemy, które powinny pomagać. Naszym zdaniem, jego siłą jest prostota tej presji: nic nie jest upiększone, a sens trafia, ponieważ szczegóły biur, formularzy, czekania i małych upokorzeń wydają się zwyczajne. Wymiana polega na tym, że ta bezpośredniość może wydawać się tępa, z niewielką przestrzenią na lekkość lub objazd. W praktyce gra jak stabilny dramat, który najpierw prowadzi rozmowę i ciągle wraca do tych samych frustracji obywatelskich, aż zaczynają cię męczyć, co jest dokładnie metodą. Jest bliżej twardego realizmu Kena Loacha niż jakiegokolwiek komfortowego dramatu, i wymaga cierpliwości w powolnym gromadzeniu zwykłych szkód. I, Daniel Blake jest dla ludzi, którzy chcą społecznego gniewu przedstawionego w sposób prosty, a nie upiększonego.