HyperNormalisation

HyperNormalisation wymaga uwagi, cierpliwości i tolerancji na przeciążenie, ponieważ jest dokumentem zbudowanym z argumentów, archiwów i szybko zmieniającego się politycznego kolażu. Naszym zdaniem, jego prawdziwą siłą jest sposób, w jaki łączy medialny hałas, władzę i publiczne zamieszanie w jedną spójną linię myślenia. Minusem jest również to samo: film może wydawać się gęsty, nieustępliwy i intelektualnie naładowany, więc nie jest to luźne oglądanie. W praktyce gra mniej jak schludne streszczenie faktów, a bardziej jak długa analiza, która ciągle łączy elementy. W porównaniu z standardowymi dokumentami telewizyjnymi, jest znacznie bardziej esejowy i znacznie mniej zainteresowany prostą równowagą. Etykieta dokumentu z 2016 roku pasuje, ale forma jest wymagająca i nagradza widzów, którzy są gotowi podążać za złożonym twierdzeniem przez cały czas.