Hunger

Głód to biografia dla ludzi, którzy potrafią znieść surowe, skoncentrowane na ciele kino bez potrzeby skomplikowanej fabuły. Naszym zdaniem, jego prawdziwą siłą jest fizyczne napięcie, które tworzy: głód, uwięzienie i wytrzymałość są odczuwane jako codzienne warunki, a nie tło. Wada jest również oczywista, ponieważ taki film może wydawać się surowy i emocjonalnie oszczędny, jeśli szukasz ciepła lub ruchu. W praktyce jest cierpliwy, kontrolowany i bardzo wymagający dla komfortu, z długimi fragmentami, które zmuszają cię do pozostania w stanie, który pokazuje. Wśród dramatów więziennych i prestiżowych filmów biograficznych jest jednym z bardziej surowych przykładów, a ta surowość jest celem. Odpowiada widzom, którzy chcą, aby kino było dotykowe i bezkompromisowe, i pozostawia bardzo mało miejsca na swobodne oglądanie.