Home Alone

Kevin sam w domu to rodzaj komedii, która zamienia dom w szybkowar, a ta prosta koncepcja jest dokładnie tym, co sprawia, że przetrwała. Naszym zdaniem, jest najsilniejsza w fizycznych gagach i narastającym rozwiązywaniu problemów, gdzie każda pułapka wydaje się na tyle jasna, by ją śledzić, i na tyle głupia, by się z niej śmiać. Minusem jest to, że komedia w dużej mierze opiera się na szerokiej logice kreskówkowej, więc jeśli ten styl nie trafia, całość może wydawać się piskliwa, a nie bystra. W praktyce gra jak żwawa farsowa komedia świąteczna z perspektywą dziecka i bardzo zgrabnym timingiem komediowym. W porównaniu z luźniejszymi komediami rodzinnymi, jest bardziej mechaniczna i dokładniejsza w budowaniu żartów. Data 1990 roku ma znaczenie, ponieważ należy do ery, która uczyniła tego rodzaju film świąteczny dla rodzin podstawą, a film wciąż opiera się na slapsticku na pierwszym miejscu, a sentymencie na drugim.