High Fidelity

High Fidelity żyje detalami sklepu muzycznego i małymi społecznymi upokorzeniami wokół niego, więc najlepiej sprawdza się dla widzów, którzy lubią swoją komedię rozmowną, obserwacyjną i trochę samokrytyczną. Naszym zdaniem to inteligentna, średnio tempo komedia romantyczna z wystarczającym pazurem, aby czuć się konkretną, a nie urokliwą. Siłą jest wymiana zdań i sposób, w jaki obsesyjna kultura sklepów płytowych przekształca się w osobowość, a nie dekorację. Jej ograniczeniem jest to, że całość zależy od lubienia scen rozmownych i nastroju prywatnej urazy; jeśli to wydaje się kwaśne, film może wydawać się wąski. W praktyce bardziej chodzi o słuchanie ludzi, którzy oceniają swoje własne życie, niż o mechanikę fabularną. W porównaniu z szerokimi komediami studia, High Fidelity jest bardziej suche i dorosłe, z mniejszą presją na goniące wielkie sceny. Pasuje do widzów, którzy cenią rozmowy napędzane postaciami i szczegóły dla muzycznych nerdów, a największą atrakcję pozostawia w słowach, które ludzie rzucają sobie nawzajem.