Hereafter

Hereafter to dramat, który porusza się w tempie żalu, a ten powolny, refleksyjny rytm to dokładnie to, co nadaje mu kształt. Naszym zdaniem, bardziej interesuje się stratą, połączeniem i blaskiem traumy niż mechaniką fabularną, co sprawia, że wydaje się cichy i ciężki jednocześnie. Siłą jest trzeźwy nastrój i sposób, w jaki traktuje separację i pocieszenie, nie spiesząc się. Wadą jest również metoda: jeśli chcesz dynamiki, ten rodzaj filmu może wydawać się rozciągnięty i emocjonalnie powściągliwy. W praktyce wymaga cierpliwości i gotowości do siedzenia w ciszy. W porównaniu z bardziej wydarzeniowymi dramatami, jest medytacyjny i oszczędny; w porównaniu z sentymentalnymi łzawymi filmami, jest bardziej stonowany. Hereafter odpowiada widzom, którzy preferują refleksyjne, żałobne kino, i nie zrobi wiele dla osób, które potrzebują mocniejszego silnika pod emocjami.