Hellraiser

Hellraiser wymaga cierpliwości w obliczu efektów praktycznych i bardzo specyficznego nastroju horroru, ale to właśnie ta umowa nadaje mu moc. Naszym zdaniem, to film horroru z późnych lat osiemdziesiątych dla widzów, którzy pragną obrazów body-horror, okultystycznych wizji i okropnego poczucia konsekwencji, a nie czystych dreszczyków. Jego prawdziwą siłą jest projektowanie stworzeń i przytłaczająca atmosfera, które wciąż nadają filmowi twardy, zapadający w pamięć charakter. Ograniczeniem jest to, że film może wydawać się nierówny w okolicach fabuły, a niektóre dialogi brzmią bardziej jak obowiązek gatunkowy niż autentyczne zachowanie. W praktyce przypomina mniej wypolerowaną maszynę straszącą, a bardziej ponury koszmar z hakami, co jest dokładnie powodem, dla którego przetrwał. W porównaniu do błyszczącego nowoczesnego horroru, Hellraiser jest surowszy, dziwniejszy i znacznie mniej zainteresowany pocieszaniem widza.