Happiness

Szczęście bezpośrednio atakuje bardziej nieprzyjemne zakątki komedii podmiejskiej, a według naszej oceny to odwaga czyni go zapadającym w pamięć, nawet gdy trudno się z nim znieść. Film z 1998 roku jest dla widzów, którzy potrafią znieść komedię, która staje się okrutna, niezręczna i głęboko niewygodna, zamiast schludna czy pocieszająca. Jego prawdziwą siłą jest precyzja jego dyskomfortu: małe rozmowy, samotność i prywatne zranienia są pchane w miejsca, których większość komedii unika. Negatyw jest oczywisty i celowy — materiał często jest niepokojący, a śmiechy są związane z zachowaniem, w którym wiele osób nie chce spędzać czasu. W praktyce wydaje się mniej ciepłą komedią, a bardziej zimną, nieustępliwą społeczną autopsją, co jest powodem, dla którego ma tak silną reputację wśród ludzi, którzy cenią filmy komediowe przekraczające granice. W porównaniu z standardowymi komediami studia, Szczęście jest znacznie mniej chętne do zadowolenia i znacznie mniej zainteresowane łatwym zakończeniem. Pasuje do widzów, którzy chcą, aby ich komedia była bezlitosna i konkretna; to zły wybór, jeśli celem jest komfort lub lekki wieczór w domu. Film zachowuje swoją ostrość, ponieważ nigdy nie próbuje złagodzić tego, co obserwuje.