Hamoun

Hamoun to poważny dramat dla widzów, którzy potrafią wytrwać przy filmie krążącym wokół pamięci, małżeństwa i intelektualnej niespokojności, zamiast dążyć do łatwego ukojenia. Naszym zdaniem, jego prawdziwą siłą jest uczucie umysłu pod presją: film nieustannie wraca do argumentów, wątpliwości i emocjonalnego załamania, aż stają się one odczuwalne, a nie tylko dekoracyjne. Tego rodzaju gęstość to również cena, ponieważ wymaga cierpliwości i uwagi na zmiany nastroju i myśli. W praktyce przypomina długą rozmowę z objazdami, a nie zgrabną machinę fabularną, co nadaje mu niezwykłą wagę. W porównaniu do zwykłego prestiżowego dramatu, Hamoun wydaje się mniej dopracowany, ale bardziej poszukujący, i to właśnie sprawia, że się wyróżnia. Sufit to emocjonalna wytrzymałość, a nie komfort.