Grease

Grease to musicalowa komedia, która żyje dzięki pewności siebie, piosenkom i bardzo specyficznemu pomysłowi na styl nastolatków, więc najlepiej trafia do widzów, którzy lubią swoją nostalgię głośno. Naszym zdaniem, jej wielką siłą jest czysta energia do wspólnego śpiewania: numery są stworzone, by zapadać w pamięć, a film wie, jak przekształcić prostą społeczną tarcie w ruch i rytm. Widać też wyraźny kompromis, ponieważ cały pakiet może wydawać się przestarzały, a polityka płci lepiej czuje się w pamięci niż przy bliskiej inspekcji. W praktyce jest błyszczący, lekki i bardzo performatywny, z scenami zaaranżowanymi wokół wejść, tańców i szerokich komicznych akcentów. W porównaniu z bardziej realistycznymi komediami szkolnymi, mniej chodzi o obserwację, a bardziej o wypolerowaną popfantazję młodości, co wyjaśnia, dlaczego przetrwał, nawet gdy krawędzie skrzypią. Etykieta Komedia z 1978 roku pasuje, a film jest najsilniejszy, gdy ogląda się go jako jasny, stylizowany kawałek rozrywki, a nie przewodnik po czymś rzeczywistym.