Grand Illusion

Wielka Iluzja to jeden z wielkich dramatów wojennych, ale to, co sprawia, że przetrwa, to nie bitwa, lecz sposób, w jaki bada klasę, przyjaźń i kruche nawyki, które ludzie noszą ze sobą w niewoli. Według naszej oceny, jego siła pochodzi z spokojnej obserwacji i ludzkiego szczegółu, a nie z hałasu. To daje mu rzadką stabilność: film wydaje się przemyślany, cierpliwy i precyzyjny w tym, jak patrzy na żołnierzy, którzy są uwięzieni, ale nigdy nie spłaszczają się do symboli. Negatywem jest głównie to, co wiąże się z starszym, poważnym dramatem — wymaga uwagi i porusza się w przemyślanym, niespiesznym rytmie. W praktyce sprawia to, że emocjonalne napięcie narasta cicho, zamiast przez oczywiste wstrząsy. Wśród filmów dramatycznych znajduje się blisko czołówki, ponieważ robi coś, czego wiele opowieści wojennych unika, czyli utrzymuje ludzką perspektywę w zasięgu wzroku. Data 1937 tylko dodaje do jego miejsca w historii kina, a Wielka Iluzja wciąż wydaje się mniej być dziełem epoki, a bardziej jasnym argumentem o klasie i godności.