Gran Torino

Gran Torino opiera się na dramatycznej historii starego człowieka, a ta prosta koncepcja jest częścią jego uroku. Naszym zdaniem, najlepiej sprawdza się jako portret postaci dla widzów, którzy pragną małych scen, bezpośrednich rozmów i opowieści, która pozostaje blisko jednej dzielnicy i jednego zestawu relacji. Jego prawdziwą siłą jest surowy, skoncentrowany ton: film potrafi znieść niezręczne milczenia i pozwolić twarzy nieść tyle samo ciężaru, co dialog. Minusem jest to, że może wydawać się prosty i ciężki, jeśli ktoś pragnie czegoś bardziej wizualnie efektownego lub bardziej formalnie awangardowego. W praktyce działa jako dość bezpośredni dramat, a nie dopracowana zagadka, co sprawia, że wygodnie współistnieje z innymi dramatami z późnego okresu, zamiast z filmami akcji. Gran Torino stawia na występ i postawę, a fabuła jest tam, aby to wspierać.