Good Bye Lenin!

Good Bye Lenin! czerpie swoją siłę z bardzo specyficznego problemu komediowego: syna próbującego utrzymać prywatną wersję wschodnioniemieckiej rzeczywistości w jednym mieszkaniu. Naszym zdaniem, jest najzabawniejszy i najostrzejszy, gdy przekształca historię w codzienną improwizację, z jedzeniem, telewizją i domowymi sztuczkami, które niosą cały żart i smutek razem. Minusem jest to, że pomysł jest tak starannie zaprojektowany, że film może wydawać się starannie skonstruowany, niemal zbyt schludny jak na polityczny i osobisty ciężar, który dźwiga. W praktyce, porusza się jak gorzko-słodka farsa z prawdziwą miłością do zwykłych domowych detali. W porównaniu z szerszymi komediami historycznymi, mniej interesuje go wielka satyra, a bardziej to, jak ideologia przetrwa jako nawyk, pamięć i rodzinne przedstawienie. Etykieta komedii z 2003 roku pasuje, ale tylko częściowo; jest w niej wystarczająco dużo melancholii, że śmiech nigdy nie pozostaje lekki na długo. Good Bye Lenin! najlepiej działa dla widzów, którzy lubią komedię z ludzkim bólem pod nią, i sprawia, że mieszkanie wydaje się większe niż żart.